Naar het Noorden

De vierde dag van Levi’s bezoek, de woensdag 24 februari,  was gedeeltelijk een herhaling van een ritje dat ik einde 2013 met Henk Heijerman deed, echter nu hadden we een terreinvoertuig bij ons met bepaalde capaciteiten om ook over ongebaande wegen ergens heen te gaan.

Allereerst werd met de GMC naar Al Khor gereden. Daar kwamen we één van vele vakantieresorts tegen zoals ze hier heel veel zijn! Deze zag er bij de ingang wel grappig uit.Ondertussen hadden we met de GMC al bij de waterrand gestaan om boterhammen te eten.

Hierna namen we de autoweg 1 tot aan de afslag Fuwairit.  Levi  heeft genoten van de extra brede autosnelweg met weinig auto’s. Richting Fuwairit wordt de weg kleiner en bij die plaats houdt de weg trouwens op. We namen verder het zandpad langs de kust naar het noorden. Onderweg kom je dan het strand van Fuwairit tegen, waar een maagdelijke stilte heerst, maar wel oliedrums staan om vuilinis in te werpen. Dat kon ik indertijd met Henk Heijerman niet bekijken, omdat de Nissan Tiida daar niet kon komen. Levi zou er nog eens zijn…. We maakten een rit van 60 km over een zandpad of zelfs geen zandpad langs de soms rotsachtige kust richting Ruwais in het uiterste noorden. Een en ander nodigt ook uit tot het maken van mooie foto’s van de omgeving, met en zonder GMC.

We kwamen ook een plek tegen waar je quads kon huren, kameel kon rijden en nog wat andere dingen kon doen. Er stonden ook een Toyota BJ40 en een oude Landrover Defender die Levi’s aandacht trokken.

Onderweg langs de kust zijn diverse verlaten parelvisserdorpen. Naar parels wordt al lang niet meer serieus gevist, dus de meeste van die dorpen zijn rond 1970 verlaten. Tegenwoordig zijn ze archeologisch beschermd gebied. Soms staat er zelfs een hek om heen om de toegang te beletten. Bij Fuwairit in de buurt ligt er een en aan de noordkust ligt er één. Levi was er graag foto’s gaan nemen.  Doch dat mocht dus niet van kortbij. Toch zijn ze weer niet zó oud, doch Qatar heeft niet zo veel oude dingen, vandaar dat ze wellicht beschermd worden. Trouwens, veel van die gebouwen zijn half ingestort, dus wellicht goed dat je er niet mag komen. Wel leuk gewoon over de vlakte langs deze zaken te rijden.

Uiteraard kwamen we weer bij het kasteel van Zubarah uit, daar was ik met Henk Heijerman ook al, nu was het echter officieel geopend en met een tentoonstelling van de omgeving. Het ging met name over de flora en fauna. We hebben ons de moeite genomen ook naar de archeologische site van Zubarah te gaan. Zubarah was een ommuurde stad die ergens in de 19^e eeuw dacht ik, is verlaten. De restanten van de stadsmuur en huizen zijn nog terug te vinden. Qatar heeft de site op de werelderfgoedlijst van Unesco laten plaatsen. Er zijn namelijk nauwlijks overblijfselen van oude stadjes in de Golfregio terug te vinden. Nakomende bebouwing heeft veelal oude overblijfselen verdrongen. Omdat Zubarah een keer verlaten is, is het mogelijk te reconstrueren hoe mensen in de Golfregio leefden. Met name studenten zijn bezig met opgraven, er moet echter nog veel blootgelegd worden. Wellicht bouwt de Qatarse overheid Zubarah wel weer op, je weet het hier maar nooit. Doch de ruines met een koffieshop (die er nu echt niet is, er is een wachter in een containerverblijf) zouden ook toeristen moeten trekken. Je moet je echter moeite doen de opgravingen achter het in het oog springende kasteel uit de jaren 30 van de Twintigste Eeuw te vinden! Het is trouwens aan te raden hier even de auto voor te nemen. Het ligt weer even verder.

Na een wel bestelde dag hebben we de terugreis aanvaard!